Bazen içim durup dururken kıpır kıpır bazen de her an ağlıyorum

4 yıldır tekvando yapıyordum hatta aşıktım spora.Ben çok yetenekliydim her gittiğim yerden her fırsatta övgü alırdım.Çok çalışıyordum antrenörüm hep beni özel çalıştırırdı.Emellerinin karşılığını da hem o hem ben ilk bir sene aldık.İlk senemde derede yaptım.Gittikçe seviyodum sevdikçe başarıdan başarıya koştum.Tekvando beni ben yapıyodu.Kendimi buluyodum.Sonra sakatlandım birkaç ay ara verdim sonra pandemi girdi.Bittiğinde tekrar başladım.Hala çok seviyordum ama antrenör artık eski önemi göstermiyordu.Tamam artık eskisi kadar iyi olmayabilirdim bı yüzden diğerlerinden farkım kalmamış olabilirdi onun gözünde, anlayışla karşılardım bunu ama sadece bana değildi salmıştı artık.Hatta eski sporcuları bir bir terketti salonu.Sonucunda da başarısızlıklar sıralandı eskiden yendiğim herkez beni yendi ama hemen pes etmemeye çalıştım bırakmamaya çalıştım olmadı.Ben ne zaman toparlansam yenildim.Yenildikçe spordan soğudum.Antrenmanlardan nefret ettim.Özgüvenim yıkılıyordu sadece dizi izlemek istiyordum geçen yaz. Bir de üstüne sakatlanmıştım iyice bana zarar veriyordu.Her an ağlayasım geliyordu.Özelliklede antrenmanlarda ağlamak istiyordum Sonra okul açıldı hala Antrenmanlardn her geçen gün nefret ediyordum ama biraz daha iyiydim en azından artık hayatım tekvando dan ibaret değildi.Sonra açığa geçtim.Annem çalışmaya başlamıştı 4 kardeşime bakıp aynı anda ders çalışmaya çalışıyordum zordu.Hayatım iyi değildi ama içimde saçma sapan ne olduğunu bilmediğim bir kıpır kıpırlık vardı ama aynı zamanda derinlerde bir ağlama isteği vardı.O ağlama isteği akşam antrenmanlarda gün yüzüne çıkmaya devam etti.Bazen ağlardım çıkınca.Bırakmamamdaki tek engel içimde ilk dünya şampiyonu olmayı hayal eden minik Saliha'yı üzmek istemememdi.O bana sürekli bunların geçici olduğunu tekrar eskisi gibi spora aşık olacağıma beni inandırmaya çalışırdı.Her yenilgimde buna ikna ederdi.Bir kaç ay önce edemedi.Onu dinleyecek gücüm ve sabrım kalmadı.Ben onu düzelmeyeceğine,başarmam için çok çalışmam gerektiğine bunun için içinde ne aşk ne hırs ne de enerjim olmadığına inandırarak ben onu ikna ettim.Yani bıraktım.Çok mutluydum aslında sözde ama nerde sporla alakalı bir şey var hemen gözlerim doluyor.Artık hayallerime inancım yok.Kendime inancım yok.Bir gün diyelim ya istediğim mesleğe sahip oldum.Ondan da nefret etmeyeceğimne malum ki? İşte bu yüzden ders çalışamıyorum.Beni oraya bağlayan hayallerimdi, artık hiçbirşey yok.Yazın başından tekvandoyu bırakana kadar ki süreçte içimden gelmiyordu ama zorlayınca yani hayallerimi düşündükçe çalışabiliyordum şuan tutunabileceğim hayallerim yok.Dımdızlak amaçsız zavallıca yaşıyorum hayatta.Dedimya içimdeki yalancı enerji boş kıpır kıpırlık aynı zamanda gizli keder tekvandoyu bırakınca arttı.Eskisinden daha kırılganım artık.Ne zaman bir şey olduysa onu unutmak için kendimi kandırmaya çalışıyorum.Yalandan gülüyorum ki mutlu düşünüp mutlu olayım ama olmuyor.Çok sürmüyor.O kıpır kıpırlık içimi terkediyo yerini derin ağlamya kedere bırakıyor.Aksiliklerimi rezilliklerimi eskiden olmadığına inandığım özgüvensizliğimi günlerce düşünüyorum.Kendimi düşündükçe aşağı çekiyorum.Sürekli ağlıyorum kendimi şımarıklıkla suçluyorum.Bu bir kaç gün sürüyor sonra eskisi gibi o saçma kıpır kıpırlığa bırakıyor kendini.Ama o bir kaç günde reflü hastalığı mide bulantısı baş ağrısı öksürük regl düzendizliği peşimi bırakmıyor.Bazen diyorum ki o günlerde sanırım depresyondayım doktora gitmeliyim anneme söylemeliyim bunun için de enerjimi toplamalıyım diyorum.Bazen de 2 günlük depresyon mu olur?Bu şımarıklık,tembelliğime,rezilliğime özgüvensizliğime isim koymak istiyorum,ailemin beni umursama sını görünmez çocuk olmayı bırakmam için yaptığımı düşünüyorum.Evet çoğunlukla böyle.Aslında her şey bir yana beni en çok yoran savaş bu. En son dün 2 gün boyunca neredeyse aralıksız ağladıktan sonra bir anda hiçbieşey olmamış gibi eski ruh haline döndüm ve döndükten sonra ne reflü ne mide bulantısı vs kalmadı (adet düzensizliğim devam ediyor)(bir de çok iştahlıyım her an kilo alıyorum).Keşke dönmesem çünkü şuan bile ağlamak için içim gidiyo boğazım düğüm düğüm ama ağlayamıyorum.Mutsuzum keşke ağlayabilsem.Tuhaf ama depresyondayken yani o sürekli ağladığımda daha mutluyum.Demek ki bunu ilgi gerçekten ilgi için yada rezilliklerime ve tembelliğime isim koymak için olduğunu kabul ediyorum ve bu beni daha da rezil hissettiriyor ve daha da düğümleniyor boğazım.Boğazım daki düğüm olmasa her şey normalmiş hatta mutluyum kendimi zorla üzgün hissettirmeye çalışıyormuşum gibi geliyor.Lütfen bana yardım edin benim sıkıntım ne?

15 Mart 2022
Uzmanların bu soruya verdiği yanıtlar

Henüz cevap verilmedi

Henüz cevap verilmedi
Kullanıcı Yorumları
0/1500

Henüz yorum yapılmadı

Henüz yorum yapılmadı
En uygun fiyatlarla

Online Terapi