Aile İçi Korku, Mantıksız Endişeler ve Duygusal Tükenmişlik

Kendimi çok değersiz hissediyorum kendime zarar vermek gibi bir durumum yok; yalnızca duygularım ve düşüncem bazen yok gibi bomboş, hiç bir şey hissetmiyorum. Son dönemde hayatımda belirgin bir değişiklik olmadı yalnızca medresem 1 ay tatildeydi. Yoğun tempodan günlük hayata döndüm sayılır mı bilmiyorum, stres kaynağım kursta hocamdı evde babam; babamdan çok korkuyorum o varken odamdan çıkasım gelmiyor onunla bir arada olmak bana stres korku endişe gibi duygular veriyor. Ayrıca ağlamak istediğim olmadığı halde gözlerim doluyor ve kendimi hiçbir şey olmasa da anlaşılmamış hissediyorum. küçüklüğümden beri sinirli bir kez vurmuş olması sebebi ile onunla çok çocukluk travmam olduğu için.. Uykusuzluk bi tık ama endişe sürekli, konuşurken bile endişeliyim. İçimde anlamsız bir endişe var 'acaba bu dediğim demem gereken şey midir ya şöyleyse ya böyleyse' gibi. Mesela 'ya sapıksam' ya da 'ya deliysem, ya rahatsızsam' vs. diye sürekli böyleyim. Hiçbir söylediğim mantıklı gelmiyor sanki çok mantıksız konuşuyormuşum gibi hissediyorum, asla güvenim yok kendime. Başkası beni sapık görüyorsa öyle olmasam da öyle davranıyorum ya da her neyse başkasının gözünde bakıyorum ve öyleymiş gibi inanıyorum o yüzden hiç potansiyelimi fark etmedim varsa potansiyel tabi babam salakmışım gibi davranırsa salağım gibi hissediyorum. Hafızlık yapıyorum hocam arkadaşlarım ağladığı vakit destek oluyor ama ben ağladığımda deli gözüyle bakıyor bana ters arkadaşlarıma samimi arkadaşımın yanağını sıkıyor kolunu okşuyor bana hiç bir şekilde iyi davranmıyor 13 le gidiyorum 1 çiğ başta olmak üzere 13 sayfa ezber ders veriyorum okuyamadığım halde sayfalarımı geçiriyor ilgilenmiyor ondan başka hocam da yok konuşmaya başladığımızda ben sürekli kendimi sana açıklayacağım tarzında konuşuyor ama arkadaşlarım ile maç konuları bile konuşuyor konu benim duygularım olunca böyle arkadaşım da yok ben 18 im onlar 16-15-13 aralıklarında ve boyun 1.50 diye benimle kırıcı tavırları oluyor. Her şeye dayanmaya çalışıyorum ama artık bıktım yetersiz hissetmekten, sevimsiz hissetmekten sevilmemekten konuşurken hiçbir önemi yokmuş gibi davranıyorlar anneme anlatamıyorum hemen en ufak konuda alalım seni diyor ki hiç anlamsız; beni babam zaten sevmiyor bana salakmışım gibi bakıp öyle muamele ediyor ne kursta ne evde mutlu değilim ama çabalıyorum çok yorgunum...