Bu konuda psikologlarımızla online görüşebilirsiniz.
Merhaba. Ben 22 yaşında üniversite öğrencisiyim. Bu yaşta birinin normalde enerji ve neşe dolu olması gerekirken ben yataktan bile kalkmak istemiyorum. Arkadaş çevrem yok denilecek kadar az. Dışarı çıkanlara özeniyorum ama biri beni çağırınca evde yatmak daha cazip geliyor. Hem evde çok sıkılıyorum hem de dışarı çıkmak da sıkıcı geliyor. Sosyal medyada insanların mutlu olduğunu gördükçe kendimi suçluyorum. Hiçbir şeyden memnun olmuyorum. Ailem ne yaparsa yapsın mutlu edemiyor beni. Her şeye çabuk sinirleniyorum. İnsanları üzüyorum. Üzdüğümü fark edip ben de üzülüyorum ama bu durumdan kurtulamıyorum. Sınıf arkadaşlarim staj yeri buldu ama ben evden çıkmadığım ve tanıdığım olmadığı için bulamadim. Mail yoluyla insan kaynaklarına ulastim ama alim olmadığını söylediler. Sorumluluklarımı gördükçe daha çok stres olup evde bütün gün bilgisayar oyunu oynamak istiyorum. Sorumluluklarımdan kaçıyorum aslında. İçimde neşe dolu biri var ama onu hiç gün yüzüne çıkaramadım. Annemle babam ayrı, geçmişte kötü günler yaşadım. Ne zaman mutlu olsam o anlar geliyor aklıma ve mutluluğum kayboluyor. Mutlu olduğum için suçluluk bile duyuyorum. Nasil unutabilirim geçmişi?
Bu konuda psikologlarımızla online görüşebilirsiniz.
Henüz yorum yapılmadı